மேலே பத்து கிலோமீட்டர் உயரத்தில்

நீண்ட விமானப் பயணத்தில் ஜன்னல் வழியே பார்த்தால், பூமி உன்னிடமிருந்து சுமார் பத்து கிலோமீட்டர் கீழே, வயல்களும் மேகங்களும் இணைந்த ஒரு துணிக்கோலம் போல் தெரியும். அந்த உயரத்தைக் காட்சிக்காக விமான நிறுவனங்கள் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை, அது எவ்வளவு அற்புதமாக இருந்தாலும் சரி. காற்று அங்கே மெலிதாக இருப்பதால்தான் அவை அதைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன, மேலும் மெலிதான காற்றில் பறப்பது மிகவும் சிக்கனமானது.

Glance out of the window on a long flight and the earth sits some ten kilometres beneath you, reduced to a patchwork of fields and cloud. Airlines do not choose that altitude for the view, however spectacular it happens to be. They choose it because the air up there is thin, and thin air is remarkably cheap to fly through.

தரைக்கு அருகில், காற்று அடர்த்தியாக இருக்கிறது, அதன் வழியே ஒரு விமானத்தைத் தள்ளுவது நீச்சல்காரன் தண்ணீரில் நடப்பதைப் போன்றது: கடக்கும் ஒவ்வொரு மீட்டருக்கும் ஆற்றல் செலவாகும். பத்து கிலோமீட்டர் மேலே, காற்று கணிசமாக மெலிதாகிவிட்டிருக்கும், எனவே விமானம் அதிக எதிர்ப்பின்றி நழுவிச் செல்கிறது, அதாவது அதே வேகத்தைத் தக்கவைக்க இயந்திரங்கள் குறிப்பிடத்தக்க அளவு குறைவான எரிபொருளை எரிக்கின்றன. மெலிதான காற்று இரண்டாவது நன்மையையும் தருகிறது: பெரும்பாலான புயல்களும், கொந்தளிப்பும், அடர்ந்த மேகமும் அந்த உயரத்திற்குக் கீழேயே இருக்கும், அதனால்தான் அந்த உயரத்தில் பயணம் மிகவும் மென்மையாக இருக்கும்.

Near the ground, air is dense, and pushing a plane through it is rather like a swimmer wading through water: every metre travelled costs energy. Ten kilometres up, the air has thinned considerably, so the aircraft slips through it with far less resistance, which means the engines burn noticeably less fuel to hold the same speed. Thin air offers a second advantage too: most storms, turbulence, and heavy cloud sit well below that height, which is why the ride up there tends to be so much smoother.

தவிர்க்க முடியாமல், ஒரு எல்லையும் இருக்கிறது. மிக அதிகமாக ஏறினால், சிறகுகளுக்குப் போதுமான தூக்குதிறனையோ, இயந்திரங்களுக்குத் தேவையான ஆக்ஸிஜனையோ பெற முடியாத அளவு காற்று மெலிதாகிவிடும். அதனால் விமான நிறுவனங்கள் பொதுவாகப் பத்து முதல் பன்னிரண்டு கிலோமீட்டர் வரையிலான ஒரு குறுகிய சரியான இடத்தை நோக்கமாகக் கொள்கின்றன: எரிபொருள் செலவைச் சேமிக்கும் அளவு உயரமும், விமானம் பறக்கும் அளவு தாழ்வும். உன் இருக்கைப் பட்டியின் விளக்கு அணையும் ஒவ்வொரு முறையும், அந்த அமைதியான சமரசம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

There is, inevitably, a limit. Climb too high, and the air becomes too thin either for the wings to generate enough lift or for the engines to draw the oxygen they need. Airlines therefore aim for a narrow sweet spot, generally between ten and twelve kilometres: high enough to spare the fuel bill, low enough to keep the aircraft flying at all. That quiet trade off is being made, almost invisibly, every single time your seatbelt sign switches off.