பீட்சா மற்றும் நீண்ட மதிய உணவு

கியாரா ஒரு மணிக்கு நீண்ட இத்தாலிய மதிய உணவுக்காக ஆய்வகத்தை மூடினாள். "அந்த ஒட்டகச்சிவிங்கியும் ஓய்வு தேவை, எனக்கும் தேவை," என்று அவள் சொன்னாள். "என்னுடன் வா."

Chiara closed the lab for the long Italian lunch at one o'clock. "The octopus needs a break too," she said. "And so do I. Come with me."

பாலி கியாராவின் தோளில் அமர்ந்தாள், அங்கு அவளின் கண்ணாடிகள் ஆய்வக கோட் காலர் மீது ஒழுங்காக ஓய்ந்து இருந்தன. கியாரா வில்லா கொமுனாலே பூங்காவின் பிரகாசமான மதிய வெளிச்சத்தில் வெளியே நடந்து மலை ஏறினாள்.

Polly perched on Chiara's shoulder, where her glasses rested neatly against the lab coat collar. Chiara walked out into the bright noon of the Villa Comunale park and turned uphill.

மதிய உணவின் நேரத்தில் நாபோலி ஒரு புதிய உயிர் பெற்ற நகரமாக இருந்தது. காலை வெப்பத்திலிருந்து தற்காத்துக் கொண்டிருந்த ஜன்னல்கள் திறக்கப்பட்டன. எஸ்பிரெசோ பார்களில் சூட் அணிந்த ஆண்களும், உயரமான ஹீல்ஸ் அணிந்த பெண்களும் நிரம்பினர். காலை நேரத்தில் இருந்த உப்பு மற்றும் பைன் மரத்தின் மணம், இப்போது பூண்டு, எண்ணெய் வறுத்தது மற்றும் அதிக வெப்பத்தில் சமைக்கப்பட்ட தக்காளி மணமாக மாறியது.

Naples at lunch was a city in its second wind. Shutters that had been closed against the late-morning heat were rolling up. Espresso bars were filling with men in suits and women on heels. The smell that had been salt and pine in the morning was now garlic and frying oil and tomato cooked over a high flame.

கியாரா ரிவியரா டி சையாவின் ஓரங்காட்டில் உள்ள ஒரு சிறிய பீட்சேரியாவுக்கு அவளை அழைத்துச் சென்றாள். சின்னத்தில் "டா மிக்கேலே - சுக்கர்சேலே" என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. உள்ளே, மூன்று ஆண்கள் அரை பின்புற சுவரை நிரப்பிய மரவீச்சு அடுப்பில் வேலை செய்தனர். அந்த நெருப்பு இவ்வளவு சூடாக இருந்தது, பாலி அதை கதவிலிருந்தே உணர முடிந்தது.

Chiara took her to a small pizzeria on a side street off the Riviera di Chiaia. The sign read DA MICHELE - SUCCURSALE. Inside, three men were working at a wood-burning oven that filled half the back wall. The fire was hot enough that Polly could feel it from the door.

நாபோலியில் ஒரு பீட்சா என்பது உலகின் பெரும்பாலானவர்கள் பீட்சா என்று அழைக்கும் ஒன்றல்ல. இது நியாபோலிடன் பீட்சா, நகரம் இருநூறு ஆண்டுகளாக பாதுகாத்து வந்த குறிப்பிட்ட விதிமுறைகளின் கீழ் தயாரிக்கப்படுகிறது. மாவு என்பது மாவு, தண்ணீர், உப்பு மற்றும் மாயம், வேறு எதுவும் இல்லை. தக்காளிகள் வெசுவியஸ் மலையின் சரிவுகளில் எரிமலை மண்ணில் வளர்க்கப்பட்ட சான் மார்சானோ. சீஸ் அந்த காலை புதியதாக இருக்கும் ஃபியோர் டி லாட்டே. பசிலை இறுதியில், கச்சா சேர்க்கப்படுகிறது. அடுப்பு 485 டிகிரி செல்சியசில் இயங்குகிறது. பீட்சா தொன்னூறு விநாடிகளில் சமைக்கப்படுகிறது.

A pizza in Naples is not what most of the world calls pizza. It is a Neapolitan pizza, made under specific rules that the city has guarded for two hundred years. The dough is flour, water, salt, and yeast, nothing else. The tomatoes are San Marzano, grown in volcanic soil on the slopes of Vesuvius. The cheese is fior di latte, fresh that morning. The basil is added at the end, raw. The oven runs at 485 degrees Celsius. The pizza cooks for ninety seconds.

பீட்சையோலோ, மாவு பூசப்பட்ட முனைகளுடன் ஒரு கனமான மனிதர், மர மரத்தில் ஒரு மார்கரீட்டா பீட்சாவை நுழைத்து அடுப்பில் செலுத்தினார். தொன்னூறு விநாடிகள் கழித்து அதை வெளியே எடுத்தார். தோல் கரிய நிற புள்ளிகளாக அழகாக மாறியிருந்தது. சீஸ் வெளிர் குளங்களைப் போல உருகியிருந்தது. பசிலை இலைகள் மீதமுள்ள வெப்பத்தில் ஏற்கனவே வாட ஆரம்பித்திருந்தன.

The pizzaiolo, a heavy man with floured forearms, slid a margherita pizza onto a wooden peel and into the oven. Ninety seconds later he pulled it out. The crust had blistered into dark spots called leoparding. The cheese had melted into pale pools. The basil leaves were already starting to wilt in the residual heat.

பீட்சா கத்தி இல்லாமல், மடிக்கப்பட்ட நான்கு பகுதிகளாக, கைகளால் சாப்பிடப்பட்டது. கியாரா பாலிக்கு அவளது துண்டிலிருந்து ஒரு சிறிய தோல் துண்டை கொடுத்தாள். அது உப்பாகவும், கரிய நிற புள்ளிகள் உருவான இடத்தில் சுட்டதும், கிட்டத்தட்ட எடை இல்லாததும் இருந்தது. பாலி முதல் கடியில் நாபோலி இந்த விஷயத்தை இருநூறு ஆண்டுகளாக ஏன் பாதுகாத்து வந்தது என்பதை புரிந்துகொண்டாள். தோல் நெருப்பு, ரொட்டி, உப்பு மற்றும் வளைகுடாவின் மறுபுறத்தில் உள்ள எரிமலையின் சுவையைக் கொண்டிருந்தது.

The pizza was eaten without a knife, in folded quarters, with the hands. Chiara handed Polly a small piece of crust from her own slice. It was salty, charred where the leopard spots had formed, and almost weightless. Polly understood, in the first bite, why Naples had spent two centuries protecting this thing. The crust tasted of fire and bread and salt and the volcano on the far side of the bay.

கியாரா அவளது பீட்சாவை ஐந்து வேகமான மடிப்புகளாக சாப்பிட்டாள் மற்றும் ஒரு சிறிய கண்ணாடி மினரல் நீரை மிதமான குமிழிகளுடன் குடித்தாள். அறையின் மறுபுறம், ஒரு மனிதரும் அவரது முதிய தாயும் கால்பந்து அணியைப் பற்றிக் காதலாக வாதிடிக் கொண்டிருந்தனர். வெளியே, ஒரு வெஸ்பா மெதுவாக சென்றது.

Chiara ate her pizza in five quick folds and drank a small glass of mineral water with bubbles. Across the room, a man and his elderly mother were arguing affectionately about the football team. Outside, a Vespa puttered past.

"ஒரு கோட்பாடு உள்ளது," கியாரா, கடைசி பசிலை இலை எடுத்துக் கொண்டு சொன்னாள், "ஒட்டகச்சிவிங்கிகள் புத்திசாலிகள், ஏனெனில் அவை குறுகிய ஆயுளுடையவை. அவற்றுக்கு விரைவாக கற்றுக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. நாங்கள் புத்திசாலிகள், ஏனெனில் நாங்கள் நீண்ட ஆயுளுடையவர்கள். நாங்கள் மெதுவாக கற்றுக்கொள்ள முடியும். பாஸ்டா அவளுக்குத் தெரிந்த அனைத்தையும் இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகளில் கற்றுக்கொள்ளுவாள். நான் இறக்கும் வரை இன்னும் கற்றுக்கொண்டு இருப்பேன்." அவள் பசிலை வாயில் போட்டாள். "இதில் எந்த தீர்ப்பு இல்லை. இது வெறும் ஒரு சிந்தனை."

"There is a theory," Chiara said, picking up the last leaf of basil, "that octopuses are smart because they are short-lived. They have to learn fast. We are smart because we are long-lived. We can afford to learn slowly. Pasta will learn everything she knows in maybe two more years. I will still be learning when I die." She put the basil in her mouth. "There is no judgement in this. It is only a thought."

அவர்கள் மெதுவாக ஆய்வகத்துக்கு திரும்பினர். பிற்பகல் சூடாக இருந்தது. பாலி கியாராவின் தோளில் அமர்ந்திருந்தாள், நகரம் அவர்களைச் சுற்றி நாபோலியின் மதிய உணவின் மெதுவான வேகத்தில் நகர்ந்தது, அது உண்மையில் முடிவடையவில்லை, மூன்று மணிவரை முடிவடையாது.

They walked back to the institute slowly. The afternoon was warm. Polly perched on Chiara's shoulder, and the city moved around them at the unhurried pace of a Naples lunch hour that had not really ended yet, and would not really end until three.