Your Messages Travel Underwater

Right now, your messages are at the bottom of the ocean. Send a text to another continent and it does not fly up to a satellite, whatever the films have taught you. It dives. Almost all traffic between continents travels through cables lying on the sea floor, past shipwrecks and deep sea trenches, in the permanent dark. Send this to the person you message across an ocean.

Op dit moment liggen je berichten op de bodem van de oceaan. Stuur een appje naar een ander continent en het vliegt niet omhoog naar een satelliet, wat de films je ook hebben geleerd. Het duikt. Bijna al het verkeer tussen continenten reist door kabels op de zeebodem, langs scheepswrakken en diepzeetroggen, in het eeuwige donker. Stuur dit naar de persoon met wie je over een oceaan heen appt.

Each cable is surprisingly modest, often about as thick as a garden hose. Inside, protected by layers of steel and plastic, run thin glass fibers that carry your words as flashes of light. Special ships lay them slowly across entire oceans, and the routes are planned the way roads are planned, around underwater mountains, away from fishing grounds, avoiding places where the seabed likes to move.

Elke kabel is verrassend bescheiden, vaak ongeveer zo dik als een tuinslang. Binnenin, beschermd door lagen staal en plastic, lopen dunne glasvezels die jouw woorden dragen als lichtflitsen. Speciale schepen leggen ze langzaam over hele oceanen, en de routes worden gepland zoals wegen worden gepland, om onderzeese bergen heen, weg van visgronden, en met een boog om plekken waar de zeebodem graag beweegt.

The system has enemies, and the most persistent ones are not spies but sharks and ship anchors. Cables get bitten, snagged and buried, and when one breaks, a repair ship sails out, hooks the cable off the seabed, hauls it up and splices the glass back together in a floating workshop. So tonight, when you message someone far away, picture the journey. Your words just crossed an ocean floor, as a flash of light in a glass thread.

Het systeem heeft vijanden, en de hardnekkigste zijn geen spionnen maar haaien en scheepsankers. Kabels worden gebeten, blijven haken en raken bedolven, en als er een breekt, vaart er een reparatieschip uit, vist de kabel van de zeebodem, hijst hem omhoog en last het glas weer aan elkaar in een drijvende werkplaats. Dus vanavond, als je iemand ver weg een bericht stuurt, stel je de reis dan voor. Je woorden zijn net een oceaanbodem overgestoken, als een lichtflits in een draad van glas.