Leaving at First Light

On her last morning, Polly climbs to the watchtower one more time. Berta is already there. That is strange, because Berta hates climbing. Someone must check the sunrise, the marten says. They sit together on the old stones and watch.

Op haar laatste ochtend klimt Polly nog een keer naar de wachttoren. Berta is er al. Dat is vreemd, want Berta haat klimmen. Iemand moet de zonsopgang controleren, zegt de marter. Ze zitten samen op de oude stenen en kijken.

The first light touches the tower. Then it moves down the wall and over the roofs. For a few minutes the whole town glows pink and gold. Far away in the meadows, Polly hears the sheep bells. Down below, the river holds the town in its loop, like always.

Het eerste licht raakt de toren. Dan glijdt het langs de muur naar beneden en over de daken. Een paar minuten lang gloeit de hele stad roze en goud. Ver weg in de weiden hoort Polly de schaapsbellen. Beneden houdt de rivier de stad in zijn lus, zoals altijd.

Berta says she does not like goodbyes. Then she says goodbye anyway. She gives Polly a dried fig for the journey. A town like this does not mind when you leave, she says. Leaving is the first half of coming back.

Berta zegt dat ze niet van afscheid houdt. Dan neemt ze toch afscheid. Ze geeft Polly een gedroogde vijg voor de reis. Een stad als deze vindt het niet erg als je weggaat, zegt ze. Weggaan is de eerste helft van terugkomen.

Polly flies from the tower and follows the river out through the gorge. Behind her, the pink town gets smaller and smaller. She keeps the fig for later. She will eat it far away, when she wants to remember this place.

Polly vliegt van de toren en volgt de rivier door de kloof naar buiten. Achter haar wordt het roze stadje kleiner en kleiner. Ze bewaart de vijg voor later. Ze eet hem ver weg op, als ze aan deze plek wil terugdenken.