Walking on the Floor of the Sea

Along the North Sea coast there is a strange and wonderful place called the Wattenmeer. Twice every day the sea slips away from the land, retreating for kilometres and leaving the seabed open to the sky. What was deep water in the morning becomes a wide, shining plain by afternoon. Walkers gather at the edge, take off their shoes, and step out onto the floor of the sea.

Kuzey Denizi kıyısında Wattenmeer adı verilen tuhaf ve harika bir yer var. Deniz her gün iki kez karadan çekilerek kilometrelerce geri gider ve deniz tabanını gökyüzüne açık bırakır. Sabahleyin derin su olan yer, öğleden sonra geniş, parıldayan bir düzlüğe dönüşür. Yürüyüşçüler kenarda toplanır, ayakkabılarını çıkarır ve denizin tabanına adım atar.

The mud is soft and cool under bare feet, and it presses up between the toes. The flats are not empty. They are full of tiny life: small shells, little crabs, and the curling casts left by worms under the ground. A guide leads the group toward a distant island, watching the time with care, because the open seabed is only borrowed from the sea.

Çamur, çıplak ayakların altında yumuşak ve serindir ve parmak aralarına doğru bastırır. Bu düzlükler boş değildir. Küçük hayat doludur: küçük kabuklar, minik yengeçler ve toprağın altındaki solucanların bıraktığı kıvrık izler. Bir rehber grubu uzaktaki bir adaya doğru götürür ve zamanı dikkatle izler, çünkü açık deniz tabanı denizden sadece ödünç alınmıştır.

Then the tide turns. The water comes back fast, much faster than people expect, racing in silver lines across the flats. This is why no one walks here alone. The guide knows the safe paths and the right hours, so the group reaches firm land again before the sea takes back its floor.

Sonra gelgit döner. Su, insanların beklediğinden çok daha hızlı geri gelir ve düzlüklerin üzerinde gümüş çizgiler halinde koşar. Bu yüzden burada kimse yalnız yürümez. Rehber güvenli yolları ve doğru saatleri bilir, böylece deniz kendi tabanını geri almadan grup tekrar sağlam toprağa ulaşır.