Polly neemt de bus

De bus kwam aan in de kleur van een oude ansichtkaart, en achter het stuur zat een capibara met de rust van iemand die dezelfde lijn al jaren rijdt en het nog steeds leuk vindt. „Gaat deze bus naar het centrum? Ik moet naar het grote plein.” De capibara knikte zo langzaam dat het gebaar op zich al geruststelde, en de deuren vouwden open als een uitnodiging.

The bus arrived painted the color of an old postcard, and at the wheel sat a capybara with the calm of someone who has driven the same loop for years and still likes it. "Does this bus go downtown? I need the main square." The capybara nodded so slowly that the nod itself was reassuring, and the doors folded open like an invitation.

„Eén kaartje, graag. Het is mijn eerste keer op deze lijn.” Eerste keren waren de specialiteit van de capibara. „Hoeveel is het? Ik heb vandaag alleen muntjes.” De muntjes vielen één voor één in het bakje terwijl de bus wachtte zonder één ongeduldig geluid. Polly koos een plek bij het raam en keek hoe de buurt zichzelf op orde bracht: de markt, het café op de hoek, de fontein waar iedereen verkeerd afslaat.

"One ticket, please. It is my first time on this line." First times were the capybara's specialty. "How much is it? I only have coins today." The coins were counted into the tray one by one while the bus waited without a single impatient sound. Polly chose a window seat and watched the neighborhood reorganize itself: the market from rung to rung, the corner cafe, the fountain where everyone turns wrong.

„Waar moet ik uitstappen voor het grote plein?” Een vleugel zweefde al boven de rode knop toen de capibara een oor naar achteren draaide. „De volgende halte! Perfect, ik loop al naar de deur.” Het plein verscheen, breed en vol duiven met meningen. „Bedankt voor het geduld! Tot later!” De deuren vouwden dicht, de ansichtkaart reed verder, en midden in de nieuwe stad voelde Polly voor het eerst hoe het is om de weg naar huis te kennen.

"Where do I get off for the main square?" A wing was already hovering over the red button when the capybara tilted an ear backward. "The next stop! Perfect, I am on my way to the door." The square appeared, wide and full of pigeons with opinions. "Thank you for your patience! See you later!" The doors folded shut, the postcard rolled on, and Polly stood in the middle of the new city feeling, for the first time, like someone who knew the way home.