De paarden van de bedding

Op de vierde dag hoorde Polly donder. Maar de lucht was blauw. Ze keek naar beneden. Paarden renden over het zand.

On the fourth day, Polly heard thunder. But the sky was blue. She looked down. Horses were running on the sand.

Polly vloog naast een jong bruin paard. Waar gaan jullie heen, vroeg ze. Nergens heen, zei het paard. We rennen hier gewoon. Paarden wonen al lang in deze kloof.

Polly flew next to a young brown horse. Where are you going, she asked. Nowhere, said the horse. We just run here. Horses have lived in this canyon for a long time.

Het zand was zacht en vlak. Het was perfect om te rennen. Het geluid raakte de ene wand en kwam terug van de andere wand. Twintig paarden klonken als tweehonderd.

The sand was soft and flat. It was perfect for running. The sound hit one wall and came back off the other wall. Twenty horses sounded like two hundred.

Toen stopten de paarden. Een klein stroompje liep door het zand. Ze dronken het water. Polly zat naast hen en zei niets.

Then the horses stopped. A small stream ran through the sand. They drank the water. Polly sat next to them and said nothing.