Berta and the Leaning Houses

In the morning, Polly meets a stone marten on a drainpipe. Her name is Berta. She has lived inside the town walls for many years. She offers to show Polly the town. A marten's tour uses shortcuts, she says. Polly likes shortcuts very much.

In de ochtend ontmoet Polly een steenmarter op een regenpijp. Ze heet Berta. Ze woont al vele jaren in de stadsmuren. Ze wil Polly de stad laten zien. De rondleiding van een marter gaat via sluiproutes, zegt ze. Polly houdt erg van sluiproutes.

The streets of Albarracín are never straight. They climb in steps and pass under little archways. The wooden balconies above the lanes almost touch each other. Neighbors could pass a cup of sugar from one balcony to another. All the walls are painted in that soft pink color.

De straten van Albarracín zijn nooit recht. Ze klimmen in trappen en gaan onder kleine poortjes door. De houten balkons boven de steegjes raken elkaar bijna. Buren kunnen een kopje suiker van het ene balkon naar het andere doorgeven. Alle muren zijn geverfd in die zachte roze kleur.

At a corner, Berta stops and points up with her paw. There stands a very strange house. It is narrow at the bottom and wide at the top. Nothing about it is straight. It is called the Julianeta, and it is famous in all of Spain. It has leaned like this for hundreds of years.

Op een hoek stopt Berta en wijst omhoog met haar poot. Daar staat een heel vreemd huis. Het is smal van onderen en breed van boven. Niets eraan is recht. Het heet de Julianeta, en het is beroemd in heel Spanje. Het leunt al honderden jaren zo.

They finish the tour on a rooftop and share a fig. Polly asks how people find their way in these streets. Berta smiles. You do not find your way, she says. You get lost in a friendly way, and then you are home.

Ze eindigen de rondleiding op een dak en delen een vijg. Polly vraagt hoe mensen de weg vinden in deze straten. Berta glimlacht. Je vindt de weg niet, zegt ze. Je verdwaalt op een vriendelijke manier, en dan ben je thuis.