Spider Rock

Op de laatste ochtend vloog Polly verder dan ze de hele week had gedaan, naar de plek waar de kloof zich in tweeën splitst en beide armen de rots in lopen. Alleen op het open zand bij de splitsing, nergens aan vast, stond een enkele toren van rode zandsteen met twee punten aan de top. Hij rijst meer dan tweehonderd meter op uit het zand.

On the last morning Polly flew further than she had all week, up to the place where the canyon splits in two and both arms run away into the rock. Standing alone at the junction, out on the open floor and touching nothing, was a single tower of red sandstone with two points at the top. It rises more than seven hundred feet from the sand.

Hij heet Spider Rock. Het Navajo-volk vertelt dat Spinnenvrouw op de top woont, en dat zij de Diné leerde weven. Polly had die week naar heel wat rots gekeken. Dit was het eerste stuk dat haar deed stoppen met vliegen om gewoon op een plek te blijven hangen, wat zwaar werk is voor een papegaai en het misschien twee keer in een leven waard is.

It is called Spider Rock. The Navajo people tell that Spider Woman lives at the top of it, and that she taught the Diné how to weave. Polly had looked at a great deal of rock that week. This was the first piece of it that made her stop flying and simply hover in one place, which is hard work for a parrot and worth doing perhaps twice in a life.

Ze landde er niet op. Het leek haar dat sommige dingen beter zijn om naar te kijken dan om op te zitten. Dus nam ze een richel op de rand ertegenover en keek hoe het licht langs de toren naar beneden schoof terwijl de zon wegging, eerst goud op de twee punten, dan een lange oranje band, dan een koel grijs dat gestaag vanaf de voet omhoogklom.

She did not land on it. It seemed to her that some things are better looked at than perched on. So she took a ledge on the rim across from it instead and watched the light move down the tower as the sun went, first gold on the two points, then a long orange band, then a cool grey climbing steadily up from the base.

Ergens onder haar zong een canyonwinterkoning, dat heldere dalende fluitje dat de toonladder afloopt en stopt. Het kwam twee keer terug van de wanden voordat het wegstierf. Polly zat en dacht na over een plek die op maandag tien meter hoog was geweest, op woensdag driehonderd meter, op vrijdag een uur lang een rivier, en al die tijd iemands thuis. Toen richtte ze zich naar het westen en vertrok.

Somewhere below her a canyon wren sang, that bright falling whistle that runs down the scale and stops. It came back off the walls twice before it faded. Polly sat and thought about a place that had been thirty feet tall on Monday, a thousand feet tall on Wednesday, a river for one hour on Friday, and somebody's home the entire time. Then she pointed herself west and went.