De paarden van de bedding

Op de vierde ochtend werd Polly wakker van een geluid als donder. Maar er waren geen wolken in de lucht. Het geluid rolde door de kloof en schudde haar tak. Ze keek naar beneden. De donder had benen. Een groep paarden rende over het vlakke zand.

On the fourth morning, Polly woke to a sound like thunder. But there were no clouds in the sky. The sound rolled along the canyon and shook her branch. She looked down. The thunder had legs. A group of horses was running on the flat sand.

Polly vloog naast een jonge bruine merrie achteraan. Waar gaan jullie heen, vroeg ze. Nergens heen, zei de merrie vrolijk. We rennen hier gewoon. Paarden wonen al lang in deze kloof. Sommige zijn van de families die hier boeren. Sommige zijn van de kloof.

Polly flew next to a young brown mare at the back. Where are you going, she asked. Nowhere, said the mare happily. We just run here. Horses have lived in this canyon for a long time. Some belong to the families who farm here. Some belong to the canyon.

Polly begreep waarom ze hier renden. Het zand was zacht en vlak, en het liep kilometers ver tussen de wanden door. En het geluid was prachtig. Het geluid raakte de ene wand, kwam terug van de andere, en liet twintig paarden klinken als tweehonderd.

Polly understood why they ran here. The sand was soft and flat, and it went on for miles between the walls. And the noise was wonderful. The sound hit one wall, came back off the other, and made twenty horses sound like two hundred.

Eindelijk gingen de paarden langzamer. Een dun stroompje liep door het midden van al dat droge zand. De paarden gingen in het water staan en dronken. Polly landde op het warme zand naast hen en zei helemaal niets.

At last the horses slowed down. A thin stream ran through the middle of all that dry sand. The horses stood in the water and drank. Polly landed on the warm sand next to them and said nothing at all.