De lage muur

Polly stak in de vroege ochtend de hoge woestijn van het noordoosten van Arizona over en landde bij de monding van een kloof waarvan haar was beloofd dat het een van de grote was. Ze was, in het begin, niet onder de indruk. De wanden bij de ingang waren rood en knap om te zien, maar ze waren amper tien meter hoog, nauwelijks hoger dan de oude populieren die langs de zanderige bodem ernaast groeiden.

Polly crossed the high desert of northeastern Arizona in the early morning and came down at the mouth of a canyon she had been promised was one of the great ones. She was, at first, unimpressed. The walls at the entrance were red and handsome, but they were barely thirty feet high, hardly taller than the old cottonwood trees growing along the sandy floor beside them.

Een raaf werkte zich door de populieren en draaide losse stukken schors om met een zware zwarte snavel. Deze kloof begint niet groot, zei hij, zonder op te kijken. Hij groeit. Loop erin. Het Navajo-volk, de Diné, noemt deze plek Tséyiʼ, wat binnen in de rots betekent. Spaanse bezoekers hoorden dat woord, schreven het op hun eigen manier, en die spelling bleef hangen.

A raven was working through the cottonwoods, turning over loose bark with a heavy black beak. This canyon does not begin big, he said, without looking up. It grows. Walk into it. The Navajo people, the Diné, call this place Tséyiʼ, which means inside the rock. Spanish visitors heard that word, spelled it their own way, and the spelling stuck.

Dus de kaart zegt Canyon de Chelly, en iedereen hier spreekt het uit alsof het het woord sjee is. Hoe hij ook heet, de bodem ervan behoort toe aan de Navajo Nation, en het is geen lege plek. Ongeveer veertig Diné-families wonen nog altijd in de kloof en bewerken de bodem. Mensen volgen deze droge rivierbedding al meer dan vierduizend jaar, wat dit tot een van de langst bewoonde plekken van heel Noord-Amerika maakt.

So the map says Canyon de Chelly, and everyone here says it aloud as though it were the word shay. Whatever it is called, the floor of it belongs to the Navajo Nation, and it is not an empty place. About forty Diné families still live inside the canyon and farm its floor. People have followed this wash for more than four thousand years, which makes it one of the longest inhabited places in all of North America.

Polly keek de bedding af, waar het zand wegboog tussen de wanden en de wanden bij elke bocht iets hoger leunden. Ze was van plan geweest een middag te blijven. In plaats daarvan volgde ze het advies van de raaf, koos een tak, trok een poot op en besloot het zand een week lang naar binnen te volgen om te zien hoe hoog rots kan worden.

Polly looked down the wash, where the sand curved away between the walls and the walls leaned a little higher with every bend. She had planned to stay one afternoon. She took the raven's advice instead, chose a branch, tucked one foot up, and decided to follow the sand inward for a week and see how tall rock can get.