De stad in de arm van de rivier

Polly volgt de rivier naar het noorden, door droge heuvels waar het zomergras de kleur van broodkorst heeft gekregen. Het water zwenkt naar links, dan naar rechts, en snijdt een diepe groene geul door de rots. Dan maakt het een laatste, luie lus, en binnen die lus staat een stadje. Roze huizen klimmen in rijen tegen de heuvel op, tegen de steen gestapeld als boeken die tegen een plank leunen.

Polly follows the river north through dry hills where the summer grass has turned the color of bread crust. The water swings left, then right, cutting a deep green channel through the rock. Then it makes one last, lazy loop, and inside that loop stands a town. Pink houses climb the hillside in rows, stacked against the stone like books leaning on a shelf.

Dit is Albarracín, en er wonen ongeveer duizend mensen, minder dan in een enkele straat van een grote stad. De huizen zijn gepleisterd in zachte tinten roze en roest, en hun houten balkons hangen over de steegjes alsof ze meeluisteren. Boven de hoogste daken klimt een stenen muur de kale bergkam op en blijft klimmen, tot ver voorbij het punt waar elke verstandige muur zou stoppen.

This is Albarracín, and about a thousand people live here, fewer than on a single street of a big city. The houses are plastered in soft rose and rust, and their wooden balconies lean out over the lanes as if they were listening. Above the highest rooftops, a stone wall climbs the bare ridge and keeps climbing, far past the point where any sensible wall would stop.

Polly zweeft over de daken en duikt het kleine hoofdplein op, net als het licht goud wordt. Het plein is nauwelijks groter dan een woonkamer. In een hoek mompelt een fontein in zichzelf. Uit een open deur komt de geur van vers brood, en ergens van hoger klinkt de doffe klonk van een schaapsbel, een geluid dat deze bergen al eeuwen kennen.

Polly glides over the rooftops and drops into the little main square just as the light turns gold. The plaza is barely bigger than a living room. A fountain mutters to itself in one corner. From an open doorway comes the smell of fresh bread, and from somewhere higher up drifts the clonk of a sheep bell, a sound these mountains have known for centuries.

Ze strijkt neer op de rand van de fontein en laat de avond aankomen. Een voor een gaan de lantaarns aan, en de roze muren krijgen de kleur van gloeiende kolen. Morgen zijn er steegjes om te verkennen en is er die onmogelijke muur om vragen aan te stellen. Vanavond is er alleen de fontein, de geur van brood, en een stadje dat zachtjes in slaap valt in de arm van de rivier.

She settles on the rim of the fountain and lets the evening arrive. One by one the lamps come on, and the pink walls turn the color of embers. Tomorrow there will be alleys to explore and that impossible wall to question. Tonight there is only the fountain, the bread smell, and a town going gently to sleep inside the river's arm.