What Really Carries Your Words Across an Ocean

At this moment, your messages are lying at the bottom of the ocean. Send a text to another continent and it does not, whatever the films have suggested, ascend to a satellite. It dives. Nearly all traffic between continents travels through cables resting on the sea floor, past shipwrecks and deep sea trenches, in a darkness that never lifts.

Op dit moment liggen je berichten op de bodem van de oceaan. Stuur je een bericht naar een ander continent, dan stijgt het, wat films ook mogen suggereren, niet op naar een satelliet. Het duikt. Vrijwel al het verkeer tussen continenten reist via kabels die op de zeebodem liggen, langs scheepswrakken en diepzeetroggen, in een duisternis die nooit optrekt.

Each cable is remarkably modest, often no thicker than a garden hose. Within it, shielded by layers of steel and plastic, run slender glass fibres that carry your words as pulses of light. Specialised ships lay these cables slowly across entire oceans, and the routes are plotted the way roads are plotted: around underwater mountains, clear of fishing grounds, away from any seabed inclined to shift.

Elke kabel is opvallend bescheiden, vaak niet dikker dan een tuinslang. Erbinnen, beschermd door lagen staal en plastic, lopen dunne glasvezels die je woorden als lichtpulsen vervoeren. Gespecialiseerde schepen leggen deze kabels langzaam over hele oceanen, en de routes worden uitgestippeld zoals wegen worden uitgestippeld: om onderzeese bergen heen, uit de buurt van visgronden, weg van elke zeebodem die geneigd is te verschuiven.

The system's enemies, it turns out, are not spies but sharks and ship anchors. Cables get bitten, snagged and buried, and when one breaks, a repair ship sails out, hooks it off the seabed, hauls it aboard, and splices the glass back together in a floating workshop. So tonight, when you message someone on the far side of an ocean, consider the journey your words are about to make: a flash of light travelling the length of an ocean floor, inside a thread of glass.

De vijanden van dit systeem blijken geen spionnen te zijn maar haaien en scheepsankers. Kabels worden gebeten, verstrikt en bedolven, en als er een breekt, vaart er een reparatieschip uit, haalt de kabel van de zeebodem, hijst hem aan boord en last het glas weer aan elkaar in een drijvende werkplaats. Dus vanavond, als je iemand aan de andere kant van een oceaan een bericht stuurt, bedenk dan welke reis je woorden gaan maken: een flits licht die de lengte van een oceaanbodem aflegt, binnenin een draad van glas.